Sydneshaugen er digert. Ein kjenner seg så liten der ein går rundt i ein labyrint av gongar på leiting etter eit toalett. Men når ein omsider finn toalettet, set seg ned og ser seg rundt, merkar ein at ein ikkje er aleine om å kjenne seg liten av og til.
Eg (skrudde av lyden på mobilen og) tok bilete for å dokumentere det:
12 kommentarer:
Ka staor da? Klara ikkje å lese da ...
"Er det ensomt å studere?"
"Ja, inni mellom" (Eg vonar det ikkje var ein litteraturstudent)
"MAN KAN IKKE LESE SARTRE OG VÆRE ENSOM SAMTIDIG
- gammelt jungelord"
"Savner pappa!"
"Jungel høna" (Vonar det same for denne, kva vedkomande enn ville seia oss)
"Jeg er ensom"
Hihi, Sartre-jungelordet var nesten morosamt.
skreiv du noke?
Takk, Endre! ;)
Eg skreiv ikkje noko, nei. Det er nemlig ein uskriven regel at nynorskbrukarar aldri skriv på toalettveggar!! Vi er så kultiverte, vi.
"Ja, inni mellom" kunne like godt ha vå ein nynorskbrukar ...
Nei!
:p
Eg har faktisk framleis tilgodes å lesa ein nynorsk tekst med særskriving.
(*Feil særskriving, red. anm.)
Akkurat. Det er prov nok i massevis..!
PLEONASME
Det er underlig, men det er faktisk på doen på Sydneshaugen at jeg også fant nytt mot en av de første dagene jeg gikk rundt og følte meg lost! Fra da av har jeg vært veldig for å skrive på dovegger (så framt en skriver hyggelige ting da!)
Takk for en hyggelig kaféstund idag! Kos deg masse i jula!
Takk i like så!:)
Legg inn en kommentar